Nieuwsbrief
Gezondheid veel allochtone ouderen relatief slecht
Gezondheid en welzijn van allochtone ouderen
· Nederland telde in 2003 ruim 115.000 niet-westerse allochtonen van 55 jaar en ouder. In 2020 zal dit aantal
zijn verdrievoudigd.
· Van de Turkse en Marokkaanse ouderen heeft een ruime meerderheid (67% en 86%) een laag inkomen
(minder dan 10.000 euro per jaar). Onder Surinaamse en Antilliaanse ouderen is dit bij een grote minderheid
het geval.
· Veel Turkse en Marokkaanse ouderen spreken slecht of geen Nederlands. Dit geldt met name voor de
vrouwen, die hierdoor bij contacten met hulpverleners aangewezen zijn op de hulp van partners of kinderen.
· Slechts een minderheid van de allochtone ouderen wil terugkeren naar het land van herkomst. Dit geldt voor
11% van de Turkse ouderen, 13% van de Marokkaanse, 16% van de Surinaamse, 24% van de Antilliaanse
en 35% van de Molukse ouderen.
· 46% van de Turkse, 57% van de Marokkaanse en 25% van de Surinaamse ouderen kent ernstige fysieke
beperkingen. Bij de Antilliaanse ouderen is dit 12%, bij de Molukse 11% en bij de autochtone ouderen 15%.
· Ongeveer de helft van de zelfstandig wonende Marokkaanse 55-plussers en 30% van de Turkse ouderen
ontvangt informele hulp, veelal van thuiswonende kinderen of de partner. Bij andere groepen ouderen ligt dit
percentage lager: 21% van de Surinamers, 10% van de Antillianen, 17% van de Molukkers en 10% van de
autochtonen
'Ouderen willen bij eigen mensen zitten'
Door ABDEL ILAH RUBIO ROTTERDAM - Omar Ajkour (71) wist tot voor kort niet echt wat hij met zijn vrije tijd aan moest. "Elke dag van huis naar moskee en van moskee naar huis, gaat op een gegeven moment ook vervelen,'' zegt de gepensioneerde Rotterdammer.
Sinds kort kan Ajkour, samen met andere Marokkaanse ouderen in de wijk Feijenoord, terecht in een nieuwe dagopvang van zorginstelling Laurens en Stichting Ouderen Feijenoord.
In het pand aan de Polderlaan, dat maandag 17 november officieel wordt geopend, ontmoet de bejaarde Ajkour nu bijna dagelijks leeftijdsgenoten van dezelfde achtergrond. "We komen hier bij elkaar om te praten, af en toe een spelletje te spelen en ze helpen me hier ook met het invullen van formulieren. Wij misten in deze wijk echt een voorziening zoals deze. We hadden eigenlijk helemaal niets.''
Ook de half verlamde Mohamed Lissaoui, die levendig in gesprek is met twee andere oude landgenoten, zegt helemaal te zijn opgeleefd door dit initiatief. Nadat hij invalide werd, raakte hij steeds meer geïsoleerd. "Ik werd steeds onzekerder, en was zelfs bang om naar buiten te gaan. Een plek als deze, waar je tussen de mensen bent en zorg kunt krijgen, kwam voor mij als geroepen.''
Maar waarom niet gewoon naar algemene voorzieningen voor ouderen? "Veel oudere migranten spreken de Nederlandse taal niet. Hoe moet je dan communiceren met Nederlandse ouderen? En als je wat ouder wordt, voel je je toch wat meer op je gemak bij mensen van dezelfde cultuur, die dezelfde problemen hebben. Daar kun je dan samen over praten,'' legt Lissaoui uit.
Met de ruimte aan de Polderlaan telt Laurens nu zes dagopvangcentra's voor allochtone ouderen. Eerder werden soortgelijke voorzieningen geopend voor Surinaamse Hindostanen, Surinaamse Javanen, Turken, Surinaamse Creolen en Marokkaanse vrouwen.
Door de toename van allochtone ouderen in de stad is het aantal specifieke projecten voor allochtone ouderen de afgelopen jaren enorm toegenomen. Ook andere grote zorginstellingen, zoals Humanitas, hebben verschillende dagopvangprojecten voor minderheden. Verder zijn er diverse woongroepen voor onder meer Chinese, Surinaamse en Turkse ouderen.
Volgens Monica Groenewegen van Laurens zijn de aparte dagopvangcentra's niet bedoeld om allochtone ouderen te scheiden van autochtone leeftijdsgenoten, maar juist om een brug te slaan tussen deze groepen en de Nederlandse zorg. "Als je ouder wordt, wil je vooral bij je eigen mensen zitten. Maar in dit land heb je ook met Nederlandse instellingen te maken. Wij proberen een middenweg te bewandelen: de mensen kunnen bij elkaar zijn, maar dan wel aangesloten bij een Nederlandse zorginstelling. Het is dus integratiebevorderend,'' legt ze uit.
Uiteindelijk is het de bedoeling dat de drempel om gebruik te maken van algemene zorgvoorzieningen een stuk kleiner wordt. "Deze mensen behoren natuurlijk ook tot onze doelgroep. We hopen ze op termijn ook zorg te kunnen bieden.''
Hoewel de nieuwe opvang aan de Polderlaan in principe bedoeld is voor Marokkaanse ouderen zijn ook andere ouderen zeer welkom. "Wij staan open voor iedereen,'' zegt Mohamed Ebrayimi van de Stichting Ouderen Feijenoord, die het centrum samen met Laurens beheert. "Wij hopen dat hier ook jongere Rotterdammers binnenlopen. Voor onze ouderen is het juist fijn, als ze ook contact blijven houden met jongere mensen.''
Stichting Ouderen Feijenoord Polderlaan 24A 3074 ME Rotterdam 010-4850411